26October2016

Language as an Economic Contract

Posted by Robert G. Coenen under: Opinion and Archive.

pompidou-right
Language is a contract, written down in law, where words become a meaning and how words should be written in a certain specific way.
It means – for example – that the word “banana” refers to a green (not ripe) or yellow (ripe) or black (overripe) curved fruit and does not describe a table or a chair. Banana is specific, it can be written only in one way, with the spelling of the letters determined by law and published in an official dictionary.
Let’s take another example, let’s take the word pizza – in French “galette” or in German “Flammkuchen” – but not the same thing, Both a different kind of food, differently made, with different taste, and a different meaning. The point is, that when we use a word we have to have a contract to understand where we are talking about. But if you are in France and you buy a pizza, then you don’t buy a galette, you buy something that is based on Italian recipe invented in America and not in Napoli.
Again, language is just an agreement made between intelligent people, intellectual people. An agreement which should be adapted and that’s why I plead for keeping language alive and not in a vegetable comatose state of survival as some civil servants believe it should be harnessed.
Language is our most frequent used instrument for all and everybody day in day out. Without language we would be in the pre-human hominid generation in which we would address our fellows with primitive sound like sheep and cows.
Now – that written contract allows us also to change the contents (and thus the language) and several countries do that regularly; often countries agree to have a language-review every ten years.
The Dutch do it. The French do it. The Germans do it;
But the last time Germans did it, they made a mess of it. The tri-lateral commission’s proposal (consisting of some “wise-guy authors” and teachers)to adapt the usual writing – of several words – to a more modern way was rejected by leading journals and newspapers. Consequently the new rules were boycotted and the law made a fool of the lawmakers. A simple action of pressure groups after the law got into effectprevented it to be applied. This underlines the economic aspects of the grammatical rules of the language.
Now – we all know that language should be a living thing – when it gets older it gets rustier, it gets words or expressions which are not in use anymore. New words will get in use, old abandoned. Language can be repaired. If we are sick we go to a hospital; we get treatment. In language, the doctors are the authors, journalists, politicians, artists, composers: those people who use language as a professional tool.
The worst way language can be used as professional tool is by civil servants or by lawyers. Both are able to phrase sentences which they themselves have difficulty to understand. Often courts have to rule on the proper understanding of what has been written.
The other explicit way in which language can be taken out of its meaning is by artists, poets, authors, singers, or composers. In a stage act drama or a song, words might get a different or double interpretation. Examples are “banana republic” or “blame game”.
One of the ugliest way language has been used – to camouflage the real meaning – is: “collateral damage” or “friendly fire” when people get killed. It is nothing else but plain governmental murder. However it seems that today’s society has agreed this phrase to be acceptable for a deplorable act of violence against mankind.
Now there are other facets – of this tool or instrument, with indirect influence on the economic development of a society.
Language can be an advantage but also an economic obstacle. If you are educated in a country where they don’t speak English and you emigrate voluntarily or involuntarily to a country where English is the basic language, it will be easy to learn the English language and to integrate and assimilate. In practice, language becomes an economic tool for the medical doctor who has been studying in a country like Slovakia and emigrates to England, where he finds the English language easy to learn and essential to communicate with patients.
However on the opposite: an English doctor who would like to emigrate to Slovakia will find himself in a mess because he enters an environment where the language had been made so difficult that it takes probably twice, or three times the time to learn. It can even be more difficult to learn a language which has no relationship with other languages and thus stands alone e.g. Finnish, Maltese or Hungarian. In addition to those difficulties “language” is a social barrier which separates the intellectual from the rest of the population The tool “language” can be made easy or difficult as an entry to integration.
(Not referring to languages which use other letters or character-signs, like Japanese, Thai, Chinese or Russian. )
The English pronunciation by people who studied at the old universities like Cambridge, or Oxford sets them apart. The same goes for the École Polytechnique in France .
On the other hand when -as we now experience in Germany – a million people enter a language area arriving from a completely different cultural society, with different language and a different way of writing the language, integration has high educational costs related to the complexity of learning a language. As learning ability goes with age and routine, even mid-age people who have left the learning and study circuit, will find exotic grammatical rules a hindrance for assimilation. Changing reading and writing from right to left instead of from left to right is for all extremely difficult to integrate in the German society, only and alone based on the time and energy to learn the language.
Emigrants encounter a double obstacle; on one side the grammatical rules of a language are a handicap, on the other side the social barriers of the society where these people have to integrate. Often exclusion from the social structure of society is based on the use of language. Now – if you for one moment – visualize the use of the language by somebody who doesn’t have a north European or western complexion: the double obstacle becomes optical and acoustical.
This in itself would be a consideration for governments of countries which have a difficult language to research if it is worthwhile to keep the language as an economic obstacle for progress, for equal economic opportunity and the elimination of social-poverty. Or to introduce English as a second language for higher study and use in some branches of the economy ( i.e. medicine – engineering – trade)
A part of the population – based on cultural and other aspects – want to preserve the language in the way it is today. But the language “in use” today is not the language used 400 years ago. There is a significant difference between the use of language in the past and the social use of language today. That in itself is a proof that language should evolve, should change its way of use, should adapt, should be kept alive. Conservative (often politically impregnated) requests for the perseverance of the cultural identity of a population to retain grammatical rules have a high economic toll and are historically unrealistic. To take a very simple example: protests came with the increased use of English words in French (Loi Toubon) and German newspapers and advertising (Duden Leitkultur).
Germans long used the abbreviation EDV Elektronische Datenverarbeitungmachine instead of computer (while the French call it an ordinateur.) If it is possible to create absurd words for a the same machine like PKW Personenkraftwagen or Voiture (un véhicule automobile à roues propulsé), it must be possibe to simplify the matter.
There is no valid argument against the use of a word taken from another language if it creates progress in communication. Nobody would say that “OK”, those two letters which are universally understood, is unacceptable to any language. There is nothing wrong saying “OK” in French or “OK” in Thai. There’s nothing wrong when you speak Portuguese and use the word Bratwurst, because Bratwurst is a specific food eaten in Germany. It is not regularly available in Portuguese Food Temples. Every Portuguese will recognize it as a foreign sausage. Therefore it is acceptable to call it bratwurst. That’s why we call a hotdog a hotdog although no dog has been used and there is no dog in the neighborhood! (unless you are in the eastern part of Switzerland where they used dogs for sausages,… but that is beside the point.)
Language can be adapted and it should be adapted also to compete on the world market and prevent social exclusion. It is a bit silly if not allowed to use English, or French or German words in another language.
Language-study is furthermore a time parasite in education. Much of education is related to learning how to write proper sentences. Students attending English lessons have less energy to invest to learn the language as (for example) the same-age student in France. In the end they communicate the same message with different words. This time consuming exercise is to the disadvantage of cultures with complicated language grammar. The time could have been used for other topics or just for fun. Learning a foreign language because of emigration is to the disadvantage of the national economy as there is no added value to trade or to exchange.
Immigration of people means also a voluntary or involuntarily immigration of words and that part of immigration should be as welcome as the people who came with it. This improve s the social and economic cohesion in a country.
As for several reasons, cultural or historic, it might be difficult to get a revision of grammar applied to a language, a national effort should be made to simplify certain exotic habits. For example the German insist to write their Nouns with a capital, although there is no economic or grammatical logic and acceptable fundament for this habit. The same goes for words in French using a silent H or S, or in Dutch where they combine two letters (the I and the j) to form an exclusive Dutch letter. By gradually simplifying the use of exotic non-essential grammatical rules (while letting the out-of-school generation using the previous rules) teachers, students and the general economy might have less burdens to cope with.
And before you forget:
Political language… is designed to make lies sound truthful and murder respectable, and to give an appearance of solidity to pure wind.
George Orwell

0 

26October2016

Friedmann Forgotten.

Posted by Robert G. Coenen under: Opinion and Archive.

Friedman Forgotten?

They live in towers, ivory towers, not a thing to worry about. Their salaries are guaranteed, indexed, their jobs safe till the Lord calls them home. After employment has ended, they will be asked to sit on committees and their earnings will still be indexed. They don’t worry about inflation.
Suppose there would be a world with stable prices. A world in which a cup of coffee would costs the same next year as it costs today. Would that be a bad world, a world without a future?
Your father and grandfather told you to save some money. To keep some for a rainy day. To make sure that somewhere in the future you could use your piggy bank to buy that bike you always wanted. And so you did. You believed the things your father and grandfather had told you. You knew that your mother somewhere was keeping some money for unexpected expenses. You knew that saving couldn’t be bad. Your father was wrong and so was your grandfather.

inflation
In the world according to Frankfurter Mario, saving should be punished with a least two percent per year. When your father bought an life-insurance policy in order to make sure you could study and your mother had some to bury him, your father thought about the future. He made provisions for an event he couldn’t control. He was a responsible man. He wanted to make sure you would be able to study and get responsible too. He never wanted you to become a banker, I hope.
In a world of stable prices, a world without inflation, employers would still face price fluctuations due to the instruments of demand and supply. They would, however, not be hostage to unnatural growth by devaluation. Fixed and variable costs could be projected.
The opportunity to create new products and services would not be compromised. Inventions have never been restricted to or created by inflation.
Your cup of coffee and that bike – while you have been stuffing that piggy bank to the rim – will be available based on the savings your father advised you to do. Your house improvement and or maintenance could be planned.
You would not be confronted with the insecurity of an instable economy of “inflation growth”.
If bankers set a target of two percent inflation, and the national economy (published by the national bureau of statistics) grew by two percent, the national economy didn’t grow a bloody cent. Economic growth as predicted by the World Bank for “Old Europe” for 2016 has been predicted as somewhere between 1.5 and 2%. But that’s no growth at all. That’s make believe, fairy-tale, it isn’t growth.
Growth mean something got larger by internal energy. If an employer sells this year exact the same number of bikes as last year, his company didn’t grow. But that’s not bad. It means he has a stable company, his employees have a secure job. Their salaries can be paid based on the predictable turnover.

His company could grow as a new type of bike (say an electrical) would create additional turnover and employment. He would have to invest in new technology, additional premises, hire new employees. That would be natural growth. That would be good.
If a farmer grows onions or bananas, his turnover next year will be based on the number of onions or bananas he could grow on the land area available. His insecurity is the weather. Our bike company also has insecurity concerning the weather, but less as the onion farmer has. Now for that insecurity two different and competing systems are on offer.

The onion farmer could buy “weather-insurance”. That’s a mutual system in which a lot of people share the weather-risk. Risk is based on data of previous good and bad weather for onions or bananas.
Or the onion farmer could go to the mercantile exchange and sell his harvest on a future day. That’s betting, that’s speculation. The onion-soup factory could buy the harvest and make sure we all would have onion soup next year.

It would be a good thing for the onion-soup factory as they would be able to have predictable prices for the coming year. Farmer and Factory have a pertinent and essential interest in stability and sustainability.
But prices would be set by the market of demand and supply, not by inflation.
Bankers and governments don’t. Governments don’t save money. Bankers don’t save money. Both believe in lending and spending. If you started that piggybank ten years ago and inflation would diminish your savings with two percent a years, you would have roughly 78% of what you thought to have. But if you wouldn’t have saved at all, but borrowed the money from your father or the local bank, you wouldn’t have to pay back 100% but only 78% ate the end of the ten years.
Governments spend the money of future generations because the spenders will be retired when a rainy “pay day” comes calling. They know that the money they got from the market will be less in purchasing power on some sunny day.

Better even: they will never pay back at all. They will issue a “roll-over” bond and postpone national debt till our children are replaced with our grandchildren and they be replaced with our grand-grand-children and so on.
But it isn’t fair, isn’t it!
Milton Friedman agreed to that. The Friedman rule is a monetary policy rule proposed by him. Essentially, Friedman advocated setting the nominal interest rate at zero.
Friedman was the main proponent of the monetarist school of economics. He maintained that there is a close and stable association between inflation and the money supply, mainly that inflation could be avoided with proper regulation of the monetary bases growth rate.
He famously used the analogy of “dropping money out of a helicopter” in order to avoid dealing with money injection mechanisms and other factors that would overcomplicate his models.

Inflation is a source of tax revenue for the government and if inflation were reduced other taxes would have to be increased in order to replace the lost revenue.
Or if a zero-sum budget would have to be implemented, government would have to economize in such a way that stable taxes and expenditure would be in balance.
Do not forget: Taxation is a system used by governments to extract money from people by the use of law. Taxation is a reflection of the values of those in political power, it is not related to the purpose of good government. Taxation Rate is based on the limit to prevent revolution.
So do not be afraid of zero inflation, it might be good for us. It makes your savings worthwhile, even intellectually honest, since your debt will be not deflated too. Although some economists argue against zero inflation, they base their studies on the premises of the clairvoyant.
If our cup of coffee would cost the same next year and our son could buy that bike he has been saving for, I would like to meet the economist who can proof this to be bad.
Inflation is a redistribution-policy which awards those in debt and punishes those who save and our future generation.
Let’s stop Super Mario!
Robert G Coenen
12 March 2016

Illustration Copyright bullnotbull dot com

0 

24March2016

Todays weather in Malta near St Julian’s

Posted by Robert G. Coenen under: Opinion and Archive.

0 

19January2016

Die EMRK steht auf dem Spiel

Posted by Robert G. Coenen under: Uncategorized.

Die EMRK steht auf dem Spiel

Die „Durchsetzungsinitiative“ hat einen hohen Preis: Unser Schutzfaktor EMRK steht auf dem Spiel

Die „Durchsetzungsinitiative“ (DSI) wurde vorsorglich als Testfall für die EMRK konzipiert. Noch bevor die Volksinitiative „Schweizer Recht statt fremde Richter“ den Vorrang des Landesrecht gegenüber Völkerrecht – und damit die Wirkungslosigkeit der Europäischen Menschenrechtskonvention EMRK für die Schweiz –bewirken soll, schaltet die DSI den Schutzfaktor EMRK bereits aus. Auf den ersten Blick „nur“ für die rund zwanzig Prozent in der Schweiz lebenden Menschen ohne Schweizer Pass. Auf den zweiten Blick wird aber klar: auch alle Menschen mit Schweizer Pass sind betroffen. Denn die Konsequenz ist die Kündigung der EMRK.

„Die Bestimmungen über die Landesverweisung und deren Vollzugsmodalitäten gehen dem nicht zwingenden Völkerrecht vor“, heisst es im Initiativtext.

Dass die EMRK nicht zum zwingenden Völkerrecht zählt, ändert nichts daran, dass die Schweiz zur Einhaltung dieses Vertrages verpflichtet ist. Diese Verpflichtungen müssten also gebrochen werden, damit der Vorrang der Verfassung, wie es die DSI verlangt, durchgesetzt werden kann.

Werden die Schweizer Gerichte auch bei einer Annahme der Durchsetzungsinitiative daran festhalten, dass die EMRK für die Schweiz verbindlich ist? Dann bliebe die Initiative praktisch wirkungslos. Oder werden sie sich dem politischen Druck beugen und damit die Vertragsbestimmungen der EMRK brechen? In diesem Fall werden tausende Ausländerinnen und Ausländer mit ihrer Klage vor dem Europäischen Gerichtshof für Menschenrechte (EGMR) Recht erhalten. Zum Beispiel jemand, der versehentlich eine falsche Angabe bei der Arbeitslosenversicherung gemacht hat und darum ausgeschafft, das heisst von seiner Familie getrennt und aus seiner Heimat verbannt werden soll. Die Schweiz würde gerügt und könnte unter Berufung auf die Bundesverfassung die Urteile des Europäischen Gerichtshofs für Menschenrechte nicht mehr umsetzen. So entsteht Rechtsunsicherheit und es beginnt ein langes Seilziehen, an dessen Ende die Schweiz entweder einlenkt oder die EMRK kündigen muss, was einen Ausschluss aus dem Europarat zur Folge hat. Dies ist das ultimative Ziel der Initianten, das mit dem ersten Schritt der Durchsetzungsinitiative anvisiert wird. Als zweiter Schritt folgt dann die Volksinitiative „Schweizer Recht statt fremde Richter“.

Ja zur EMRK – nein zur Durchsetzungsinitiative!

ROG

 

0 

6January2016

Op de Hond Gekomen

Posted by Robert G. Coenen under: Opinion and Archive.

Op de Hond gekomen

Te gebruiken bij ontmoeting met nog onbekende honden:

Gisteren was er de eerste sneeuw. We zijn naar de Lindenberg bij Müswangen gereden. Dat is zo’n tien minuten met de auto de berg op tot ongeveer 850 meter. Dan de moonboots aan en klaar is kees.
Het zonnetje scheen, de temperatuur was 6 graad onder nul, maar met een lage luchtvochtigheid merk je daar alleen iets van als je in de schaduw loopt.
Vorig jaar gingen we er langlopen (voor de eerste keer na twintig jaar) en mijn ego heeft er behoorlijk onder geleden. Dus blijf ik maar neutraal en verwijs voor details naar mijn betere helft, die daar wel een paar bladzijden over vol zou kunnen schrijven. Maar gelukkig hebben we nog de barmhartigheid binnen het huwelijk. Dit voert er toe, dat gekwetste ego’s (en de oorzaak van deze) een embargo van vier tot vijf jaar omgehangen krijgen.
Dus stapten we lekker stevig door de 20 tot 25 cm nieuwe droge sneeuw. Er waren nog geen loipen, maar we werden er aan herinnert dat het gebruik van de loipen verbonden was aan een jaarlijkse bijdrage. Dat is juist en betamelijk.

lindenberg jan 2016

Na een half uurtje hoorden we van verre hondengeblaf.
Zelf merk ik dat niet zo snel, maar Anna is eens door een hond gebeten en reageert op het geblaf als de gebeten hond. Anna kan ook nog precies aanwijzen waar ze gebeten is, alleen de datum weet ze niet meer precies. Anna heeft er een echt trauma aan overgehouden.
Zelf ben ik driemaal door een hond gebeten. Dat is op zich geen “aangenaam kennis te maken”.
Op een vroege zondagmorgen kwam ik bij vrienden in Gstaad uit een mooi oud Chalet. De Berner Sennehond van de buren vond dat waarschijnlijk veel te vroeg en bleef met z’n tanden aan m’n bovenbeen hangen. Het was niet makkelijk hem (of haar dat weet ik niet meer) af te schudden. Zo’n Berner Sennehond weegt een kilo of dertig en zondagsochtends voor de koffie ben ik met het “hond af schudden” een armzalige amateur.
De broek heeft het niet onbeschadigd overleefd, m’n been wel. De tweede keer was er een rood- en langharige teckel, die iets tegen fietsen had. Van vrienden heb ik vaker vernomen dat honden en fietsen niet vriendschappelijk met elkaar omgaan. Of liever gezegd dat honden fietsers niet kunnen luchten of zien. Weliswaar zijn teckels laag bij de grondse schepselen, maar ze kunnen venijnig bijten. Bij slecht en vochtig weer voel ik het nog steeds in mijn linker kuit.
De derde keer was het opnieuw een Berner Sennehond die het op mijn hand had afgezien. We liepen gezellig in het zwarte woud en wilden bij een slapende hond voorbij. Nu praat ik altijd tegen elke hond, want ik ben een hondenvriend. De Berner Sennenhond – we zullen hem voor het gemak “Adolf” noemen – lag daar in Zuid Duitsland diep te slapen.
Toen we naderbij kwamen werd Adolf wakker en keek ons verstoord aan. Dus begon ik hem vriendelijk en opbeurend toe te spreken over onze bedoeling hem weer in dromenland te laten en dat we alleen maar even voorbij wilden. En ofschoon wij volledig neutraal waren, begon Adolf met de vijandelijkheden door met een sprongetje mijn hand tussen de kaken te nemen. Daar was ik niet op voorbereid. Anna ook niet. Maar Adolf was geen jonge hond meer. We hadden hem ook “Oude Adolf” of “Adolf der Ältere” kunnen noemen.
Dus opnieuw :“afschudden”, dacht ik. Er was slechts een schram, maar toch was Anna behoorlijk geschrokken. We hebben Adolf nog berispend en verontwaardigd toegesproken, maar we weten niet of hij zich daarvan iets aangetrokken heeft.
Een springende en ook nog blaffende hond is voor Anna psychologische oorlogsvoering. Daar wil ze niks van weten. Op de Lindenberg zag Anna de twee keffende hondjes op ons toe rennen. Ze was bang dat deze twee kleine ettertjes de bedoeling hadden ons met huid en haar te verslinden.
Als echtgenoot heb je dan de kans van je leven. Nu even laten zien dat we het vrouwtje gaan verdedigen. Sir Galahad in de praktijk brengen. Terecht wijzen is het devies en hopen dat de bijtertjes bakzeil halen en voor de aftocht kiezen. En dat deden ze met grote tegenzin en blaffend en grommend.
Voor degenen die hier iets mee kunnen doen is er een uitleg wat U van z’n – nog onbekende – hond kunt verwachten. Zo gezegd een gebruiksaanwijzing voor ontmoetingen met honden. De lezer mag het uitknippen en meenemen en als je dan een hond tegenkomt, dan is het makkelijk om na te kijken wat de hond bedoelt.
U mag het ook van buiten leren en dan hoeft U het niet uit te knippen. Het is wel verstandig om even aan de hond te vragen of hij dit stukje ook van buiten geleerd heeft. Mocht dat niet zo zijn kunt U het de hond voorlezen, daarmee heeft U dan het zelfde uitgangspunt van informatie. Op grond van deze evenredigheid zou U dan gerust voorbij kunnen lopen. Niet te snel, anders denkt de hond dat U best buit zou kunnen worden en dat vinden alle honden enig.
Als U oog in oog komt met een onbekende hond, dan verteld hij U het volgende: (maar niet altijd , soms ook iets anders!). Een doosje met pleisters en een Tetanus Inenting kunnen in het algemeen geen kwaad.

scissors

Te gebruiken bij ontmoeting met nog onbekende honden:

De lichaamstaal van een nog onbekende hond zou ondermeer het volgende kunnen betekenen:

Staart horizontaal, van de hond af wijzend, maar niet stijf
“Daar zou wel eens iets interessants kunnen gebeuren”
Teken van ontspannen alertheid.
Staart wijst recht naar achter
“Laten we eens zien wie hier de baas is”
Voorzichtig begroetingsritueel en gematigde uitdaging van een onbekende.
Staart omhoog en over de rug krullend
“Ik ben hier de baas en iedereen weet dat”
Zelfverzekerd signaal van een dominante hond.
Staart lager dan horizontaal, maar tamelijk ver van de achterpoten verwijderd,
soms ontspannen kwispelend
“Alles is in orde. Ik voel me lekker”
Normaal beeld van een hond die zich nergens druk over maakt.
Staart laag, vlak bij de achterbenen, achterpoten recht, lichaam rechtop
“Ik voel me niet lekker. Ik ben een beetje depressief”
Teken van fysieke of psychische malaise of ongemak.
Staart laag, vlak bij de achterpoten, lage lichaamshouding door gebogen achterpoten
“Ik voel me een beetje onzeker”
Teken van sociale angst en gematigde onderworpenheid.
Staart tussen de poten
“Ik ben bang. Doe me geen pijn”
Onderworpen gebaar en een teken van angst en onderdanigheid.
Opgezette haren op de staart
“Ik daag jou uit!”
Dit staartsignaal voegt een element van dreiging toe aan andere staartsignalen.
Opgezette haren op het puntje van de staart
“Ik sta een beetje onder druk”
Dit staartsignaal voegt een element van angst toe aan andere staartsignalen.
Een knik of scherpe buiging in de staart
“Als het moet laat ik jou wel eventjes zien wie hier de baas is”
Dit staartsignaal voegt een element van onmiddellijke dreiging en dominantie toe aan andere staartsignalen.
Zwak kwispelen
“Jij vindt mij toch lief? Ik ben hier, hoor!”
Een enigszins aarzelend onderworpen gebaar.
Breeduit kwispelen, zonder het lichaam te verlagen of de heupen heen en weer bewegen
“Ik vind jou aardig. Laten we vriendjes zijn”
Een vriendelijk gebaar, zonder sociale dominantie, wordt vaak gezien tijdens het spelen.
Breeduit kwispelen, waardoor de heupen heen en weer worden bewogen
“Jij bent mijn roedelleider en ik volg jou overal”
Een teken van respect. De hond voelt zich niet bedreigd, maar accepteert zijn lagere positie.
Langzaam kwispelen met tamelijk laag gedragen staart
“Ik begrijp het niet helemaal”
Een signaal van besluiteloosheid of verwarring omtrent hetgeen er van de hond verwacht wordt.

scissors

 

 

Als U dat allemaal begrepen heeft, kunt U natuurlijk ook voor de komende jaren U nog onbekende honden uit de weg gaan. Statistisch is nog het nog goed te weten (en ook van belang):
Er zijn in Nederland ongeveer 2 miljoen honden, maar daarbij ontstaan er slechts 150.000 bijtincidenten per jaar. Ziekenhuizen behandelen maar dan 8% van die bijtincidenten (minder dan 12’000 slachtoffers). En in maar 33% van de ontmoetingen ging het om een onbekende hond. Het verdacht ligt dus op de U alreeds bekende hond.
Ter vergelijking in Zwitserland met maar 8 miljoen inwoners worden er slechts 10 kinderen per dag door een hond gebeten, en daarbij is niet altijd de hond alleen schuld. Ook zijn er minder bijtincidenten in Zwitserland (maar 9’500 per jaar) terwijl 2 miljoen inwoners van Zwitserland buitenlander zijn. Daarbij zijn er maar 116 honden per 1000 inwoners. Als je dat dan vergelijkt met het aantal van 553 000 kinderen en ongeveer gelijkwaardig 526 000 geregistreerde honden, dan valt op dat er geen registratie van bijtende kinderen plaatsvind.
De natuurlijke toename van de moslimse bevolking zal ten nadele van de groei van hondenbezitters uitvallen.
Aangezien minder dan 7% der Nederlandse inwoners een hond geregistreerd heeft, zijn er in Nederland maar drie maal zoveel honden als in Zwitserland.
Daarbij wordt de Nederlandse hond gemiddeld maar vijf keer zo vaak buiten de deur uitgelaten als de Zwitserse hond. Ook het gemiddeld gewicht tussen beide landen met betrekking tot honden is nog niet onthuld.
Wij wachten allen met spanning op een vergelijkend onderzoek van de veterinaire universiteit Utrecht en die van Zürich om dit duidelijk te maken. Hierdoor zou weer een stukje transparante gevarenbeheersing mogelijk worden.
Blijf spartelen en tot de volgende keer.
• Bron: EICTVP -het inmiddels opgeheven Europees Instituut voor Conflictbeheersing Tussen Verschillende Partijen a.d.

0 

Categories

Archives